er verra að horfa á dýralífsmynd í sjónvarpi en að lesa um dýralíf í bók?
ég les alveg einstaklega lítið. mér finnst bara hunderfitt að sitja eða liggja kyrr og lesa bók. af hverju ætli það sé?
verð ég ekki að reyna að bæta úr þessu og byrja að lesa? hér með óskast meðmæli með bókum sem nútímakona eins og ég verður að hafa lesið.

við tommi fórum á jazzklúbb í gær, "house of jazz" hér í borg. það var mjög sérkennilegt að koma þangað inn, manni leið hálfpartinn eins og maður væri kominn aftur í tímann...jafnvel til new orleans. það var kvartett að spila þegar við komum og fengum við okkur sæti á barnum og ég svolgraði í mig eitt glas af engiferöli. söngvarinn og jafnframt saxafónleikarinn var þessi dæmigerði jazzari, svartur gamlingi sem hefur spilað jazz alla sína ævi. með honum var bassaleikari, trommari og píanóleikari. þarna voru greinilega vanir menn á ferð og tóku hvert improvæsaða sólóið á fætur öðru.
við hliðina á okkur sat maður nokkur. um leið og ég sá hann datt mér í hug að þarna væri listamaður á ferð. hann var með kolablýanta í brjóstvasanum og listamannslegan hatt. við áttum með honum kómíska stund þar sem tvær konur sem setið höfðu á barnum stóðu upp og gengu inn í veitingasalinn. þær voru með svo aflitað hár að ekki var vottur af lit eftir í því og okkur sýndist að þetta væru mæðgur, klæddar eins og gleðikonur í bíómynd. ég, tommi og listamaðurinn hlógum öll upphátt og greinilega að sama hlutnum. hann gat ekki orða bundist og sagði "a lot of bleach"...hehe sem var nákvæmlega það sem flestir hugsuðu ábyggilega. við ræddum við þennan listamann í nokkra stund, sögðum honum að við værum íslenskir jazzgeggjarar og byggjum í montreal. hann sagði okkur að gæjarnir í bandinu væru vinir sínir og hefðu verið að spila saman í fjögur ár...og að hann sjálfur væri listamaður og teiknaði myndir af jözzurum. áhugaverður karakter. hann dró upp portrait af mozart sem hann hafði málað á gamla mátann (underpainting og glazing...veit ekki hvað það er á íslensku) og sýndi okkur, nokkuð gott bara.
þegar bandið hætti svo að spila komu gæjarnir allir á barinn og píanóleikarinn tók í höndina á okkur og heilsaði en svarti gæinn fór að reyna við aflituðu gellurnar sem voru mættar á barinn aftur. fyndið.