enduðum daginn í gær á að fara að hlusta á sylvie söngkennara og hljómsveit skemmta fólki á klúbb sem heitir "le sofa". þau spiluðu jazz...hún söng, tom walsh á básúnu, sílofón- og bassaleikari og trommuleikari... ég held að það megi alveg segja að ég þurfi að æfa mig í svona 20 ár í viðbót til að ná henni...hehh...!
á leiðinni heim lentum við í tómum lestarvagni í metróinu og lét ég því gamlan draum rætast...hljóp um vagninn endilangan og sveiflaði mér í súlunum. ahhhh...gott að hafa lokið því af. tommi sat og horfði á. ekkert jafnáhugasamur og ég um þetta stórskemmtilega athæfi.

það er ekki hægt að kveikja á sjónvarpinu hérna nema að hitta á umræðu um stríð við írak og hryðjuverkamenn. ég skil ekki alveg hverjir það eru sem eru með þessu stríði aðrir en runninn og hans menn. ég hef ekki hitt eina manneskju sem er með stríði ennþá. þó er ég stödd í norður ameríku. hmmm...

ég furðaði mig á því í gær á west side story æfingunni hversu fólk getur platað mann. ég stóð í þeirri trú að vissir einstaklingar þarna kynnu eitthvað að dansa...voru búnar að segja manni að þær hafi jú verið í ballett og jazzballett og hinu og þessu og létu eins og þær væru bara prófessjónal. ég náttúrulega bara dró úr öllu sem ég hef gert og var ekkert að taka mig of alvarlega...svo kemur bara í ljós að þetta fólk kann ekki einu sinni einföldustu spor og hreyfingar! ég var alveg hlessa. varð nokkurs konar "súkkulaðikúla" þarna af því að kennaranum fannst hálfvandræðalegt að vera að kenna þessum byrjendum allt og láta fólk með meiri reynslu bíða eftir því. eníveis...mér finnst bara merkilegt hvað fólk getur þóst vera meira en það er.